Bloggen over en rond het WK Voetbal.

Ik blijk niet de enige Safety freak te zijn die het WK Voetbal aangrijpt om te bloggen. Pascal Meyns heeft het ook goed vlaggen: http://preventiekronkels.wordpress.com/2014/07/02/gelukkig-zijn/

Onder de titel ‘Gelukkig zijn’ beschrijft hij het gevoel de dag na België – USA. Zijn kronkel van 2 juli jl. wordt gelardeerd met de songtekst met dezelfde titel van Raymond Van Het Groenewoud (die hij evenwel vergeet te vermelden). Pascal zit in hetzelfde vak als ik, hij is dus consultant Veiligheid of zoals hij het zegt: ‘Welzijn’, conform de huidige wetgeving.

Gelukkig zijn omdat onze Rode Duivels een wedstrijd gewonnen hebben en doorstoten naar de kwartfinales doet toch even m’n wenkbrauwen fronsen. Dat we blij (mogen) zijn, a-la-bonheur, maar dat het ‘gelukkig zijn’ van ‘de Belg’ afhangt van de prestaties van de Rode Duivels… kom nou!

Pascal ‘staaft’ z’n (Consciousness) mening met een Awareness gegeven: Een studie van de universiteit in Luik bewees het jaren geleden al. Na een overwinning van Standard de Liège is er tot 10% minder ziekteverzuim op maandag. Welzijn en geluk”. Het causaal verband tussen een overwinning van Standard, het gedaalde ziekteverzuim de dag daarop in het Luikse en geluk ontgaat me helemaal. Het is niet omdat ik me niet ziek meld (omdat ik een houten kop heb van het ‘napraten’ gedurende de klassieke ‘derde time’), dat ik gelukkig ben…

Dan gaat Pascal verder: “De Bruyne en Lukaku. Ver na middernacht. Gelukkig zijn.”

M’n Awareness bewustzijn ontleedt deze paragraaf. Wat bedoelt Pascal met “De Bruyne en Lukaku. Ver na middernacht. Gelukkig zijn’? Ik kan er in komen dat de ‘Kev’ en ‘Big Rom’ meer dan blij waren met hun doelpunt. Gelukkig wellicht ook wel, zie maar naar de reactie van Romelu in de camera. ‘Je t’aime, papa’. M’n Consciousness bewustzijn kleurt dit laatste als volgt in: dat Lukaku voornamelijk gelukkig is dat hij ‘iets kan terugdoen voor en vreugde geeft aan de vader waarvan hij houdt’. Maar bedoelt Pascal dat wel?

Dan komt Pascal op z’n pootjes terecht: “Vergeet die rationeel geschoolde preventieadviseurs. Fuck de proceduurtjes, Regeltjes en ander formalisme. Leve Mulder. Leve bevrijd werken. Leve emo.”

Leuk dat ook hij Jan Mulder vernoemd. Minder leuk is dat m’n ‘BS meter’ in het rood gaat. Wat bedoelt Pascal – die nota bene een opleidingscentrum voor preventieadviseurs runt [waar studenten om de oren geslagen worden met wetteksten, regels, voorschriften, de Codex (spijtig genoeg geen zangbundel) en allerhande veiligheidssystemen en dito normen] – in hemelsnaam met die paragraaf? Ik heb het er raden naar, via m’n Consciousness bewustzijn, want z’n blog stopt daar abrupt. Waarom m’n BS meter in het rood slaat, vraag je? Dit heeft uiteraard te maken met m’n Consciousness bewustzijn. Bij gebrek aan bijkomende Awareness gegevens kleur ik het plaatje dan zelf maar in. Pascal leent het, dit WK terugkerende mantra van Jan Mulder ‘Fuck the System’, misschien wel om aan te geven dat het Veiligheidssysteem op sterven na dood is. Hij zou wel eens gelijk kunnen hebben indien hij de uitspraak van Jan Mulder interpreteert zoals ik het doe, maar dat hij dat wel? Ik verdenk er Pascal van dat hij z’n kronkel en zeker z’n laatste paragraaf sarcastisch bedoelt. Vandaar dat die meter in het rood gaat. Pure perceptie, maar wat heb ik meer?

Baidewai, vanuit m’n denkkader fulmineert Jan Mulder tegen het Systeem omdat dit van buitenaf (in het geval van voetbal door een dictatoriale trainer à la Van Gaal) de spelers opgelegd wordt. Daardoor wordt de speelvreugde van de spelers gefnuikt,  stelt Jan. Indien we het vertalen naar Welzijn, is het Veiligheidssysteem opgelegd door de wetgever en werkgever met de preventieadviseur als dictatoriale ‘controlefreak’. Dit is inderdaad zo in het huidig paradigma in het werkveld. Daar wordt nog te veel van buiten naar binnen zaken opgelegd en wordt de creativiteit van de mensen daardoor gefnuikt.

Wanneer Jan Mulder ‘Fuck the System’ roept, roept hij eigenlijk om een paradigmashift, waarbij wel regels en afspraken gevolgd worden, maar dan wel van binnenuit. Hetgeen vreugde geeft. Wat ook te zien was in de achtste finale tegen de USA.

Ook Welzijn heeft nood aan een paradigma shift. Het huidige ‘van buiten naar binnen’ paradigma dient dringen vervangen te worden door het nieuwe ‘van binnen naar buiten’. Wil je echt weten hoe ik die nieuwe manier van werken in het werkveld zie, kom dan op 12 November 2014 naar A’dam voor het Symposium ‘Risk and Safety, new perspectives’. Ik spreek daar in de namiddag over “The fourth Paradigm in the workfield’.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.