Ode aan Richard ‘Vake’ Roels

Begin dit jaar, exact op mijn 68e verjaardag, mocht ik voor het eerst (nadat ik op oudejaarsdag ontslagen werd uit Sint Jan in Brugge waar ik drie weken op een prachtige kamer gelegen had na een geslaagde dikke darm operatie wegens dito kanker) terug ‘optreden’. En nog wel in de klas van m’n kleindochter Eloïse. De leraars van het laatste (zesde) jaar basisonderwijs van de SinteMariaschool in Bonheiden hadden gevraagd of er iemand van de familie kon komen praten over ‘verder studeren’ en ‘wat er kon voor zowel jongens als meisjes’. Die week kwamen in die klassen meerdere ouders praten en ook een grootvader. Ik begon m’n korte ‘lezing’ met de leerlingen volgende vraag voor te leggen: “Hoeveel jaar denken jullie dat jullie nog zullen dienen te leren”. Uiteraard liep iedereen in de valkuil en interpreteerde ‘leren’ als ‘studeren in een school’. De meerderheid hield het op zes jaar, ook heel wat op twaalf jaar en een enkeling op 18 jaar (die wou denkelijk in de geneeskunde specialiseren). Groot was hun verbazing toen ik, net 68 jaar geworden, hen zei dat wij  ik en ook zij) dienden te leren tot aan… het einde van ons aards bestaan. De twee leraars nam ik uiteraard als doelwit en legde hen de manipulatieve vraag voor: “Jullie leren ook nog elke dag bij, toch?!?”. Plots waren ook die heel en al ‘oor’.

In mijn betoog op 21 januari 2014 gaf ik ook de volgende stelling mee: “Proberen leren heeft geen zin, je doet het of je blijft er van af!” Die ‘waarheid’ leerde ik in 1964 van mijn vader Richard, die ik veel te weinig citeer, tijdens volgende dialoog:

Johan: Vake wil je me vanaf volgend jaar sponsoren tijdens mijn studies aan de Universiteit Gent?
Richard: Wel, wel Jan, je wilt verder studeren. Aan welke richting had je zo gedacht?
Johan: Wel, vake, ik zou graag studeren voor Burgerlijk Ingenieur.
Richard: Kijk eens aan, Jan, wat een prachtige keuze, daar moet je niet handig voor zijn (nota: ik ben zo onhandig als de pest).
Johan: Big smile (want ik ken – de meeste van – mijn gebreken).
Richard: En denk je dat je zult slagen, Jan?
Johan: Ik zal proberen, vake.
Richard (met verheffende toon): Proberen bestaat niet! (Proberen is voor den hond, voegde hij er nog smalend aan toe). Je doet het of je blijft er van af. Niet slagen is geen optie.

Er werd toen stante pede een contract opgesteld: “Vake zou mij sponsoren voor het eerste jaar aan de universiteit, ik zou slagen.” Indien ik mij niet aan het contract hield, zou ik niet ‘zappen’ naar een andere richting maar direct gaan werken. Vake, die inspecteur was van de regio Meetjesland (Vlaanderen) voor de Nederlandse verzekeringsmaatschappij RVS, zou een postje ‘verzekeringsagent’ voor mij klaar houden. Dit contract werd vijf maal hernieuwd, na die vijf jaar werd ik cum lauda gepromoveerd tot ir. Johan Roels, met dank aan Vake Roels…

Begin tachtiger jaren zag ik de Star Wars film ‘The Empire strikes Back’ en veerde recht toen Yoda, Luke Skywalker toeschreeuwde: No! Try not! Do or Do Not, there is no try!. Vaders one liner was plots wereldberoemd.

yoda

En ik,… ik leer nog elke dag met plezier bij. Want dat is de sleutel. Blijf kind en leer met plezier bij en ‘Beat the Devil’ (zijnde de Vicieuze Cirkel). Inderdaad  Creatieve wisselwerking en de Vicieuze Cirkel zijn twee tegenstrijdige processen. Ze remmen elkaar af.Met andere woorden als het ene actiever wordt, wordt het andere minder actief. Spijtig genoeg is (althans in mijn ervaring) de Vicieuze Cirkel meestal sterker dan Creatieve wisselwerking. Het is die Vicieuze Cirkel waar we tegen aan lopen en die verhindert dat we transformeren aan de snelheid van een gezond jong kind.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.