Vorige maandag, 15 juni 2015, kwam tijdens de 2de ontbijtconferentie in Ter Heide duidelijk naar voor dat de deelnemers, een voor een de top manager in hun bedrijf (een Vlaams, een Waals en een Frans), onder meer doende zijn met het begeleiden van een diepgaande cultuurtransformatie. Een transformatie naar een nog beter functionerend bedrijf, met nog meer geëngageerde, en daardoor gelukkiger, medewerkers. En, niet verwonderlijk, die transformatie heeft veel met gedragsverandering te maken. Wat deugd deed is dat alle drie top managers zich terdege bewust zijn dat ook hun gedrag aan continue  verbetering toe is; ze voelen zich echt ‘deel van het geheel’!

Ook werd tijdens een boeiende dialoog duidelijk dat er geen receptenboek inzake organisatie vernieuwing bestaat. Elke transformatie is uniek en wat bij de ene organisatie werkt, kan bij een andere organisatie totaal de mist in gaan: m. a. w. er bestaat geen ‘silver bullet’ of ‘passe-partout’. Waar ze het ook roerend over eens waren: de Leider dient zoveel mogelijk inspiratie op te doen en die informatie samen met zijn mensen evalueren, dus nagaan of de ‘oplossing’, die elders blijkt te werken, überhaupt in hun situatie kan werken. De toenemende onderlinge afhankelijkheid, wat ik ‘inter-afhankelijkheid’ noem, is voor hen een onderkende realiteit.

Een van de uitdagingen die door de leden van de werkgroep gezien wordt, betreft de beslissing die de Leider toekomt: “Welke tocht vatten we aan?”, “Welke weg nemen we?” en “Wat is de ‘eindbestemming’?” Deze laatste is bewust tussen haakjes geplaatst, want iedereen is er van overtuigd dat het een continue verbetering betreft; de ‘eindbestemming’ bereikt men dus nooit. Niet verwonderlijk dat ik toen zelf aan een van mijn mantra’s dacht: (CI)²= Continuous Improvement through Creative Interchange! Ook gingen mijn gedachten even naar kennissen die ooit de Camino de Santiago liepen: die getuigen steevast dat de tocht belangrijker is dan de bestemming.

Mijn rol tijdens die ontbijtconferenties is het aangeven en duiden van heel wat informatie met betrekking tot succesvolle transformaties en niet het voorstellen van een ‘stappenplan’. Gezien elk bedrijf en elke situatie uniek is, kan een eenheidsworst de transformatiehonger niet stillen. Wat ik wel met aandrang doe – een van mijn kernkwaliteiten (cf. de theorie van ir. Daniel Ofman) is namelijk daadkracht – is hen voortdurend terug in contact brengen met het natuurlijk leerproces, met Creatieve wisselwerking (Creative Interchange). Daartoe gebruik ik uiteraard uitvoering mijn op dit proces gestoeld Cruciale Dialoogmodel.

Bij de hogervermelde uitdaging hoort dus een beslissing: welke reis er ondernomen gaat worden, via welke weg en naar welke bestemming! Hierbij houdt de Leider het gezegde van Marcel Proust voor ogen: “The real act of discovery consist not in finding new lands, but in seeing with  new eyes.”

transformation

Zien met nieuwe ogen is zien van uit een nieuw denkkader, van uit een nieuwe ‘mindset’ zou m’n derde vader Charlie Palmgren stellen. Diens mentor, Henry Nelson Wieman, zei ooit: “Creative Interchange is the process that changes the mind, since the mind cannot change itself.”

Beslissen betreft het omslagpunt tussen fase 3 en fase 4 van het Cruciale Dialoogmodel. Beslissen heeft te maken met kiezen van oplossingen, uit de set die in fase 3 ‘Imaginatie’ werd gecreëerd, die in fase 4 ‘Transformatie’ effectief zullen worden uitgevoerd. Er bevindt zich als het ware een ‘staande’ lemniscaat in de ‘grote’ lemniscaat, dat de vorm het Cruciale Dialoogmodel tenslotte is (zie onderstaand figuur). Als het ware een dialoog rond de hamvraag “Welke van de mogelijke oplossingen kiezen we om daadwerkelijk uit te voeren?”. Deze ‘dialoog in de dialoog’ dient de beslissing vooraf te gaan.

CDM

Stephen Covey schreef al meer dan twintig jaar geleden in zijn nog steeds actueel boek: ‘The 7 Habits of Highly Effective People’: “Begin met het einde voor ogen!” Die opdracht leidt naar de gegenereerde oplossingen, oplossingen die het gewenste doel, de gewenste toekomst creëren. Dit ‘einde’ wordt in vele organisatieoefeningen als volgt verwoord: “Waar wil je als organisatie/team over x jaar staan?” Beginnen met het einde voor ogen heeft dus steeds te maken met de gewenste toekomst. Toekomst die per definitie ‘beter’ dient te zijn dan de huidige realiteit. Dit is zo, zowel voor probleemoplossing, als voor het realiseren van een opportuniteit. Wie zei ook weer dat een probleem eigenlijk een verhulde opportuniteit is?

Het kiezen van de weg heeft in de huidige tijd veelal te maken met het verlaten van platgetreden paden, van de brede, goed geplaveide weg, met het uit onze comfortzone stappen en voor het  smalle, hobbelige pad te kiezen. Een keuze die mooi wordt verwoord in het beroemde gedicht van Robert Frost ‘The Road not Taken’.

Ook hebben we allen aan de lijve ondervonden dat :

Als je blijft zien wat je zag (fase 1)

Blijf je denken wat je dacht (fase 2)

Blijf je kiezen voor wat je deed (fase 3)

En blijf je krijgen wat je kreeg (fase 4).

Als we willen transformeren zullen we uit een ander vaatje dienen te tappen. En daar  heeft elke deelnemer aan onze ontbijtconferentie reeks voor gekozen: voor een nieuwe toekomst én voor de nauwe poort; de poort van het ‘leven’, die leidt naar de smalle moeilijke weg (Mattheus 7:13-14).

Ten slotte was het hen meer dan duidelijk dat er veel waarheid schuilt in mijn paraphrase van de befaamde Edison quote: “Transformatie is voor 1% inspiratie en voor 99% transpiratie”. De originele quote heeft het over genialiteit. Je moet inderdaad geniaal zijn om een transformatie tot een goed einde te brengen, ‘within time and whitin budget’. Tenslotte ging in dit verband een boeiend gedeelte van de ontbijtconferentie over de paradox die in Henry Nelson Wiemans’ ‘two fold commitment’ besloten ligt. Enerzijds dient men ten volle voor de beslissing te gaan, met gedrevenheid en hardnekkigheid, dus niet versagen is de boodschap. Anderzijds dient met voortdurend open te staan om te leren wat de veranderlijke werkelijkheid te bieden heeft en dus durven te wijzigen (indien die werkelijkheid daar om vraagt). Ook deze dialoog was een merkwaardig moment van onze 2de ontbijtconferentie!

Het is voor mij een uniek voorrecht om met die drie personen een eindje op pad te mogen gaan. Ik hoop dat ik daarbij niet te veel doordram (de valkuil bij m’n eerder vermelde kernkwaliteit) …

Trackback

only 1 comment untill now

  1. […] ik een column: “Transformaties: Mijmering in verband met de Reis, de Weg en de Bestemming” (http://www.creativeinterchange.be/?p=402 […]

Add your comment now